W jubilerstwie ammolit szlifuje się przeważnie jako nieregularne kaboszony i oprawia w złoto, często z diamentami jako akcentami. Ze względu na kruchość najlepiej nadaje się do wisiorków, kolczyków i brosz; w pierścionkach powinien mieć twardą osłonę, typową dla tripletów. Do czyszczenia zaleca się łagodny roztwór mydła i ciepłej wody, a nie czyszczenie ultradźwiękowe.
Ocena jakości Jakość ammolitu jubilerskiego bywa określana systemami literowymi, np. od AAA lub AA do A−, ale skale te nie są w pełni znormalizowane i mogą różnić się między sprzedawcami. Wycena zależy przede wszystkim od liczby i intensywności barw, zmienności barw przy zmianie kąta obserwacji, jasności iryzacji, ciągłości powierzchni oraz stopnia obróbki i stabilizacji.
Za szczególnie wartościowe uważa się okazy z trzema lub większą liczbą wyraźnych barw podstawowych albo z jednym–dwoma bardzo jasnymi, równomiernymi kolorami. Czerwień i zieleń są częstsze; błękity, fiolety i niektóre odcienie złote lub purpurowe pojawiają się rzadziej. Duże, nieprzerwane pola barw są zwykle cenione wyżej niż powierzchnie silnie popękane, z widoczną matrycą lub obcymi minerałami.