Od 1939 roku jako statki pogodowe wykorzystywano jednostki amerykańskiej Straży Wybrzeża, aby zabezpieczać transatlantycki ruch lotniczy.
W czasie II wojny światowej niemiecka marynarka wojenna (Kriegsmarine) rozmieściła boje meteorologiczne (, WFS) w piętnastu stałych punktach na północnym Atlantyku i Morzu Barentsa. Wystrzeliwano je z U-Bootów na akwenach o głębokości do około 1800 m (1000 sążni), ograniczonej długością liny kotwicznej. Korpus boi, w większości zanurzony, miał 10,5 m wysokości, a wieńczył go maszt z wysuwaną anteną o długości 9 m. Cztery razy na dobę boje nadawały zakodowane dane o temperaturze powietrza i wody, ciśnieniu atmosferycznym oraz wilgotności względnej. Gdy po około ośmiu–dziesięciu tygodniach wyczerpywały się baterie, urządzenie ulegało samozniszczeniu.