Został przydzielony do 1 pułku czołgów, w którym po przeszkoleniu został dowódcą czołgu w I sekcji 1 kompanii czołgów. Wyróżnił się 2 sierpnia 1920 w obronie Łomży. 28 grudnia 1920 został stale urlopowany. 19 lipca 1924 został przeniesiony do rezerwy, a 31 grudnia 1934 do pospolitego ruszenia z bronią.
W 1921 pracował w 1 pułku czołgów, a po jego rozwiązaniu przez dwa lata pracował sezonowo. Od 1924 do 8 września 1928 ponownie procował w odtworzonym 1 pułku czołgów w Żurawicy. W marcu 1929 został zatrudniony w 4 dywizjonie samochodowym w Łodzi w charakterze woźnego warsztatów. Po 9 czerwca 1933 został przeniesiony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Kutno na stanowisko starszego woźnego, gdzie pracował do końca 1935. W 1936 przeniósł się do Łodzi i zamieszkał przy ul. Płockiej 1.
4 stycznia 1937 w domu przy ul. Mazurskiej 6 w Łodzi-Chojnach został zastrzelony z rewolweru przez Wiktorię Gusztan, żonę Bronisława, posterunkowego Policji Państwowej. Wiktoria Gusztan po zabójstwie usiłowała popełnić samobójstwo. Z enuncjacji prasowych wynikało, że Tadeusz Nowicki „żył w wolnym związku z młodszą siostrą Gusztanowej”. Bronisław Gusztan (1901–1940) został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Kalininie i pogrzebany w Miednoje.
Tadeusz Nowicki był żonaty, miał dwie córki: Halinę Irenę (ur. 1921) i Lucynę (ur.