W dwudziestoleciu międzywojennym wymagał naprawy, a do wykonania ekspertyzy i kosztorysu niezbędnych prac zatrudniono znanego krakowskiego i lwowskiego architekta Jana Sas-Zubrzyckiego. Architekt przygotował plany przebudowy nadające świątyni rzut krzyżowy i postulował konieczność zasłonięcia kaplicy pw. Matki Boskiej Szkaplerznej dobudowanej do południowej strony nawy, wzniesienia wieży z dzwonnicą ponad dobudowaną kruchtą, a także wstawienie chóru muzycznego dostępnego z wieży. Brak funduszy na remont spowodował, że żadnych prac nie rozpoczęto. Jakieś prace zabezpieczające musiano jednak wykonać, bo w dokumentach z 1925 roku zaznaczono, ze zniszczenia poczynione podczas I wojny zostały już częściowo naprawione. Kolejną próbę gruntownego remontu zabytkowej świątyni podjęto w 1926 roku kiedy lwowski architekt Tadeusz Broniewski przygotował techniczny projekt jej restauracji. Kościół był w katastrofalnym stanie i groził zawaleniem. Pierwsze prace ratunkowe polegające na wymianie wiązania dachu, pokryciu dachu kościoła blachą, założeniu sklepień w prezbiterium i obmurowaniu elewacji świątyni udało się wykonać jesienią 1927 i wiosną 1928 roku. Prace sfinansowano ze składek parafian, kredytu, który otrzymała parafia oraz darowizny hrabiego Badeniego z Radziechowa. Nie było jednak środków na remont ołtarzy i wyposażeniaR.