Byli oni po doposażeniu ekspediowani do jednostek bojowych artylerii korpusu lub nowo formowanych w bazie. Wkrótce sformowano baterię dowodzenia pułku. W czerwcu 1944 dowództwo pułku objął mjr Stanisław Oyrzyński. Dowództwo pułku i Dowództwo Artylerii II Korpusu korzystając z doświadczeń frontowych, dokonało dość istotnych zmian w systemie szkoleniowym pułku. Już na etapie wstępnym w sposób zintegrowany szkolono obsady bateryjnych, dywizjonowych i pułkowych punktów obserwacyjnych w specjalnościach: zwiadowca, łączność radiowa i łączność przewodowa. Ze względu na duże zapotrzebowanie na topografów, kierowców ciągników artyleryjskich i samochodowych, w pułku podjęto szkolenie w tych specjalnościach. Wychodząc naprzeciw tym potrzebom sformowano w pułku kolejny dywizjon specjalny, który skupił szkolenie: zwiadowców, topografów, łącznościowców i kierowców pojazdów artylerii. Rozkazem dowódcy Bazy II Korpusu z dniem 23 sierpnia w stosunku do pułku zaprzestano używania nazwy „zapasowy”, od tej chwili obowiązująca nazwa, to „7 pułk artylerii mieszanej”. Z dniem 9 listopada na podstawie rozkazu dowódcy II Korpusu L.dz.4786/Tjn./SD/44 z dnia 25 października 1944 zmieniono również numer pułku z „7” na „17”. Celem poprawy warunków zakwaterowania, 31 grudnia 1944 przeniesiono 17 pułk artylerii mieszanej do Squizano na kwatery stałe.