Pozwala to używać PPP w nawigacji, autonomicznych maszynach, rolnictwie precyzyjnym i zastosowaniach przemysłowych, choć dokładność zależy od jakości strumienia, widoczności satelitów, stabilności łącza i czasu potrzebnego do zbieżności rozwiązania.
Rozwój PPP-AR i PPP-RTK skraca czas dojścia do rozwiązania i zmniejsza dystans między PPP a klasycznym RTK. Wymaga to jednak dodatkowych produktów, takich jak poprawki fazowych biasów sprzętowych, regionalne modele jonosfery i troposfery albo strumienie reprezentujące stan przestrzenny błędów. Dlatego PPP-RTK jest bardziej infrastrukturą usługową niż samą funkcją odbiornika.
Dokładność i konwergencja Najbardziej charakterystycznym ograniczeniem PPP jest czas konwergencji. Po rozpoczęciu pomiaru algorytm musi oszacować pozycję, przesunięcie zegara odbiornika, opóźnienie troposferyczne i nieoznaczoności fazy nośnej. W zależności od liczby satelitów, geometrii konstelacji, jakości obserwacji i dostępnych korekt czas dojścia do najlepszej dokładności może wynosić od kilku do kilkudziesięciu minut.