Z kolei Kate Solomon z portalu i zauważyła, że w głosie Swift ból „wciąż wydaje się żywy i surowy”.
Chris Willman z Variety nazwał piosenkę „świętym graalem” Swift i wyraził zadowolenie, że wokalistka nie porzuciła oryginalnych linijek tekstu, które zamieniają utwór w „epicką balladę opartą na strumieniu świadomości”, przepełnioną licznymi odniesieniami i szczegółami dotyczącymi fabuły piosenki. Recenzując utwór dla The Line of Best Fit, Paul Bridgewater uznał 10-minutową wersję za „równie rozbrajającą, co fascynującą” oraz za „świadectwo procesu twórczego i nagraniowego [Swift]”. Podkreślił również, że piosenka potęguje dramatyzm i ładunek emocjonalny znany ze skróconej wersji. Krytyk Slant Magazine, Jonathan Keefe, stwierdził, że o ile wersja 5-minutowa skupia się wyłącznie na katharsis po bolesnym związku, o tyle wersja 10-minutowa „bardziej otwarcie obarcza winą byłego partnera odpowiedzialnego za ten ból” i całkowicie zmienia ogólny ton „All Too Well” poprzez nowe zwrotki oraz zmienioną strukturę utworu.
Wykonania na żywo