Amanz Gressly został pochowany na cmentarzu St. Niklaus koło Solury. Łacińska inskrypcja nagrobna brzmi: Gresslius interiit lapidum consumptus amore, Undique collectis non fuit hausta fames. Ponimus hoc saxum. Mehercle! totus opertus Gresslius hoc saxo, nunc satiatus erit.
Inskrypcja ta jest krotochwilna. Alfred Hartmann opisał ją jako wiersz o uczonym, który zmarł z miłości do kamieni i dopiero przykryty głazem najadł się ich do syta.
Wkład w naukę Gressly wprowadził do geologii pojęcie facji – po raz pierwszy w swoim głównym dziele , wydawanym w trzech częściach w latach 1838–1841. Istotą jego wkładu było to, że nie poprzestał na opisie pionowego następstwa warstw, lecz rozpoznał, że ta sama warstwa zmienia charakter również w poziomie, odzwierciedlając różne środowiska sedymentacji. Gressly uchodzi za jednego z twórców nowoczesnej stratygrafii. Wyprzedził przy tym sformułowanie zasady znanej później jako reguła facji Johannesa Walthera. Według Timothy’ego A. Crossa i Petera W.