Teoria kultywacji, teoria kultywowania () – teoria z zakresu komunikowania masowego i socjologii mediów, zgodnie z którą długotrwała ekspozycja na telewizję kształtuje postrzeganie rzeczywistości społecznej u widzów. Zakłada ona, że osoby oglądające telewizję intensywnie częściej postrzegają świat zgodnie z obrazem dominującym w przekazie telewizyjnym niż osoby o podobnym profilu demograficznym, lecz oglądające ją rzadziej. Twórcą teorii jest medioznawca .
Ustalenia teorii są przedmiotem sporu. Metaanalizy wskazują, że związek między oglądaniem telewizji a postrzeganiem świata jest statystycznie istotny, lecz słaby, a część badaczy kwestionuje jego przyczynowy charakter.
Geneza i założenia Teorię opracował George Gerbner w ramach projektu Cultural Indicators na Uniwersytecie Pensylwanii pod koniec lat 60. XX wieku. W 1973 roku sformułował paradygmat obejmujący trzy rodzaje analizy: analizę systemu przekazów (powtarzalne wzorce treści, w tym przedstawianie przemocy), analizę kultywacji (sondaże opinii odbiorców zestawiane z poziomem oglądalności) oraz analizę procesów instytucjonalnych (instytucje tworzące i dystrybuujące treści).