Chorągiew arkebuzerii Franciszka Mycielskiego – oddział koronny autoramentu cudzoziemskiego (potem narodowego) wojska I Rzeczypospolitej połowy XVII (okresu powstania Chmielnickiego).
Formowania i zmiany organizacyjne W wojsku I Rzeczypospolitej typowe jednostki arkebuzerii pojawiły się za panowania Stefana Batorego i występowały do połowy XVII wieku. Później, aż do 1717 nazwa ta nadawana była lżejszemu typowi jazdy cudzoziemskiej – rajtarii. Jej wartość, z uwagi na strzelczy charakter i dużą siłę ogniową doceniono szczególnie w okresie końcowych walk z Tatarami. Uchwalony na sejmie 1717 roku komput wojska całkowicie likwidował jednostki arkebuzerii.
W XVII wieku wojska Rzeczypospolitej prowadziły działania wojenne na kilku frontach. Walczyły z wojskami szwedzkimi, powstańcami Chmielnickiego, Carstwem Moskiewskim, Tatarami Chanatu Krymskiego i Imperium Osmańskim.
Klęski wojsk koronnych w bitwach nad Żółtymi Wodami i pod Korsuniem wywarły przygnębiające wrażenie na szlachcie. Sejmiki wojewódzkie zwołane w 1648 przez Prymasa podjęły uchwały w sprawie nowych zaciągów i odbudowy armii koronnej. Szczególnej intensywności nabrały przygotowania wojenne w 1649.