31 stycznia 1943 roku żołnierz z 62 Armii Michaił Porter został wysłany na patrol, podczas którego natknął się na kabel prowadzący do niemieckiego schronu. Okazało się, że była to kwatera główna 295 Dywizji Piechoty, w której oprócz jej dowódcy, gen. Otto Korfesa znajdowali się gen. Max Pfeffer i 14 innych oficerów. Porter wraz z dwoma towarzyszami wzięli zebranych w schronie Niemców do niewoli. Do wziętej w niewolę grupy niemieckich oficerów padły z niemieckiej linii strzały z karabiny maszynowego. Było to spowodowane rozkazem gen. Walthera Heitza, który rozkazał strzelać do każdego, kto spróbuje się poddać.
Otto Korfes wraz z pozostałymi wziętymi pod Stalingradem dowódcami trafił do specjalnego obozu jenieckiego NKWD nr 84 w Wojkowie. Wśród jeńców zaostrzały się konflikty na tle nastawienia do III Rzeszy i samego Hitlera. Wcześniejsze wątpliwości w stosunku do niemieckich władz, które spowodowały rezygnację Korfesa ze stanowiska dowódcy w 1942 roku ponownie zaczęły narastać. W pierwszym napisanym w niewoli liście do żony Korfes pisał: „straszny Stalingrad wstrząsnął nami i otworzył nam oczy”. Otto Korfes, wraz z Waltherem von Seydlitz, z uwagi na fakt, że byli skłonni do współpracy z Rosjanami zostali przewiezieni do specjalnego obozu w Łunowie.