Wzornictwo i stylistyka ceramiki lubartowskiej było klasycystyczne, część wyrobów nawiązywała do sztuki antycznej (amfory, kratery, tematyka malunków)Wolska-Pabian 2022, s. 50. Na tle innych ówczesnych polskich zakładów ceramicznych wyroby manufaktury lubartowskiej wyróżniały się plastycznością form, a także stosowaniem kolorowych lakierów zamiast barwienia masy ceramicznej. Dość rzadko wykonywano malowania na ceramiceLubartów (wytwórnia fajansu; 1839-1850). Strona internetowa Muzeum Narodowego we Wrocławiu .
Wszystkie znane wyroby lubartowskie są sygnowane nazwą miasta, zmieniał się jedynie rodzaj pisma i alfabet (polski lub cyrylica). Sporadycznie dodawano też kartusz zawierający postać stojącego, ukoronowanego lampartaKonik 2026, s. 77, 78Wolska-Pabian 2022, s. 50.
Wyroby lubartowskiej fabryki znajdują się w kolekcjach Muzeów Narodowych w Warszawie, Krakowie, Lublinie, Wrocławiu oraz Muzeum Ziemi LubartowskiejKonik 2026, s. 75, 78.
Przypisy
Bibliografia Konik J., 2026: Fajans z Lubartowa - opowieść z rozbitego talerza. Mówią Wieki, 4 (2026) (795), s. 74-78. Wolska-Pabian K., 2022: Zarys historii fabryki fajansu w Lubartowie na podstawie terralitów lubartowskich zachowanych w zbiorach muzealnych. Szkło i Ceramika, 73(3), 47–51.
Kategoria:Historia Lubartowa Kategoria:Fabryki w Polsce Kategoria:Polskie wytwórnie fajansu