Ozdobne, metalowe ramki i zapięcie były trwałe, często także kosztowne. Można je było też kupić osobno i samodzielnie uszyć, po czym ozdobić woreczek haftami, aplikacjami, koronkami czy frędzlami lub wymienić na nowy. Niektóre torebki typu châtelaine miały pojedynczy łańcuszek, służący do przypięcia wachlarza. Podobnie jak châtelaine, torebeczki typu châtelaine były przymocowane ozdobnym hakiem do szarfy, łańcucha lub paska noszonego w talii. Były niewielkich rozmiarów i mogły pomieścić jedynie najbardziej niezbędne przedmioty tj. portmonetkę lub chusteczkę do nosa.
Dopiero w XV wieku kobiety zaczęły używać malutkich woreczków, które schowane były w fałdach sukien i można je było wyciągnąć przez rozcięcie w spódnicy. Małe, bogato zdobione, tzw. panieńskie, były symbolem statusu; z wyszytym fragmentem pieśni miłosnej – podarkiem ślubnym.
W XVII i XVIII wieku zarówno kobiety, jak i mężczyźni nosili sakiewki. Kobiety w XVIII wieku używały też woreczków do przechowywania akcesoriów do ręcznych robótek, które nosiły przy sobie.