Hopkinson rozpoznał jego zdolności dydaktyczne i powierzył mu bardzo szeroki zakres nauczania: statykę, dynamikę, teorię konstrukcji, materiały, rysunek techniczny, równoważenie silników oraz projektowanie dźwigarów stalowych i żelbetu. Sam Inglis wspominał, że jeśli chciał lepiej poznać jakiś temat, zgłaszał się do prowadzenia kursu z tej dziedziny.
Od 1911 roku Inglis był zaangażowany w inżynierię wodną i zasiadał w zarządzie Cambridge University and Town Waterworks Company, pełniąc funkcję wiceprzewodniczącego w latach 1924–1928 oraz przewodniczącego od 1928 roku do śmierci. W badaniach naukowych kluczowe było dla niego zagadnienie pękania płyt metalowych. Obserwował, że otwory nitowe wzdłuż pęknięć kadłubów statków ulegają deformacji w kształt eliptyczny. Na tej podstawie analizował wzmocnienie naprężeń na krawędziach eliptycznej wady. Taplin i Saxena opisali jego artykuł z 1913 roku jako pierwszą poważną nowoczesną pracę o pękaniu materiałów. wykorzystał później tę analizę w pracach nad rozbieżnością między obliczoną a rzeczywistą wytrzymałością materiałów.