Andrzej Klinger (ur. ok.1595 w Ornecie, zm. 13 lutego 1664 w Reszlu) – jezuita, teolog, rektor kolegium jezuickiego (1636–1641) i alumnatu papieskiego (1660–1661) w Braniewie, prowincjał prowincji litewskiej jezuitów (1648–1650).
Życiorys Urodził się w Ornecie jako syn Jana, burmistrza Ornety. Najpierw nauki pobierał w kolegium jezuickim w pobliskim Braniewie, następnie studiował w Kolegium Rzymskim. Studia w Rzymie ukończył przeprowadzeniem publicznej dysputy w obecności kard. Roberta Bellarmina. 8 września 1620 otrzymał święcenia kapłańskie i od razu rozpoczął nowicjat u jezuitów przy kościele św. Andrzeja w Rzymie. W 1623 powrócił w rodzinne strony do kolegium jezuitów w Braniewie i objął w nim prowadzenie wykładów filozofii. Po 3 latach, w 1626, został mianowany profesorem filozofii, teologii polemicznej i egzegezy Pisma Świętego w Akademii Wileńskiej. W 1628 uzyskał w Akademii Wileńskiej stopień magistra sztuk wyzwolonych. W 1630 powrócił ponownie na Warmię, zostając pierwszym superiorem w Reszlu. W latach 1633–1634 był ponadto spowiednikiem biskupa warmińskiego Jana Albrechta (syna króla Polski Zygmunta III Wazy). Gdy Jan Albrecht otrzymał godność kardynała krakowskiego, Andrzej Klinger otrzymał stanowisko jego nadwornego teologa. W 1634 towarzyszył Janowi Albrechtowi w podróży do Rzymu.