Niemcy podczas II wojny światowej szeroko stosowali miny-pułapki, często wykorzystując granaty Stielhandgranate 24 lub zdobyte brytyjskie bomby Millsa, radzieckie granaty F-1 lub amerykańskie granaty Mk 2. Granaty mocowano do linek wyzwalających lub wyposażano w płyty naciskowe i zakopywano jako improwizowane miny lądowe. Sześć korpusów z usuniętymi rękojeściami można było podłączyć do głowicy przymocowanej do płyty naciskowej, tworząc prowizoryczną minę przeciw lekkim wojskowym pojazdom użytkowym. Dodatkowo Niemcy używali jako min-pułapek zapalnika tarciowego Brennzünder 24 wykorzystywanego w Stielhandgranate 24, z usuniętym zapalnikiem z opóźnieniem czasowym i zamontowanym na ładunku wybuchowym. Ponieważ żołnierze Wehrmachtu nie zawsze mieli czas na usunięcie mechanizmu z opóźnieniem czasowym, woleli używać zdobycznych granatów alianckich (które były łatwiejsze do adaptacji ze względu na mniejsze rozmiary i prostszą konstrukcję).
Próbując zastąpić raczej nieskuteczny granat nasadkowy używany w granatniku Kampfpistole, Niemcy opracowali nabój Wurfkörper 358 LP, który łączył korpus z granatu Stielhandgranate 24 z 23-milimetrowym trzonkiem wsuwanym do lufy. W rezultacie powstał zbyt ciężki pocisk o tak krótkim zasięgu, że zniechęcano żołnierzy do używania tych specjalnych naboi.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Granaty przeciwpancerne Kategoria:Niemieckie granaty ręczne