Zachwycona nowo odzyskaną wolnością od sławy, Swift zaczyna tańczyć boso po hotelu. Choć wydaje się uszczęśliwiona swoją niewidzialnością, w teledysku pojawiają się też poruszające momenty – w jednej ze scen w windzie Swift myśli, że stojąca obok kobieta uśmiecha się do niej, jednak ta w rzeczywistości patrzy na własne odbicie w lustrze. Swift kontynuuje swój taniec na peronie metra oraz w ulewnym deszczu, po czym dociera do lokalnego baru. Gdy trzyma w dłoni liścik, wszyscy obecni w lokalu odwracają się i patrzą na nią – artystka znów jest widzialna i uśmiecha się.
Odbiór Media uznały przedstawioną w teledysku niewidzialność Swift dla tłumu za odniesienie autobiograficzne, biorąc pod uwagę, że podczas promocji albumu Reputation artystka nie udzielała wywiadów prasowych. Pisząc dla The Washington Post, Emily Yahr opisała klip jako reprezentację statusu celebrytki Swift. Yahr wyjaśniła, że sceny, w których Swift wydaje się znużona reporterami i ochroniarzami, stanowiły paralelę do jej wycofania się z mediów, a samą niewidzialność nazwała metaforą „jedynego momentu, w którym może być sobą”. Denise Warner z magazynu Billboard zauważyła, że ukazanie w teledysku Swift jako „wyraźnie poruszonej swoją sławą” przypomina narrację z klipu Britney Spears do utworu „Lucky” z 2000 roku.