Anders Erikson Sparrman (ur. , w parafii Lena, w Upplandzie, zm. 9 sierpnia 1820 w Sztokholmie) – szwedzki lekarz, przyrodnik i abolicjonista, jeden z .

Sparrman był uczniem Karola Linneusza na Uniwersytecie w Uppsali. Odbył kilka podróży badawczych do Afryki i Azji. Jeszcze jako student dotarł do Kantonu na pokładzie statku Szwedzkiej Kompanii Wschodnioindyjskiej. Następnie przebywał w Kapsztadzie, gdzie badał florę, a przede wszystkim faunę regionu. Z Przylądka Dobrej Nadziei wziął udział w drugiej wyprawie Jamesa Cooka jako asystent botanika i wraz z był jednym z dwóch uczniów Linneusza, którzy odbyli podróż dookoła świata.

Po powrocie do Szwecji pełnił funkcję kustosza zbiorów Królewskiej Szwedzkiej Akademii Nauk w Sztokholmie. W latach 1787–1788 uczestniczył także w wyprawie do Afryki Zachodniej, zorganizowanej z inicjatywy Gustawa III. Choć z naukowego punktu widzenia okazała się ona niepowodzeniem, pozwoliła Sparrmanowi bliżej poznać realia niewolnictwa i atlantyckiego handlu niewolnikami. Po powrocie do Europy zeznawał na rzecz zniesienia niewolnictwa przed brytyjskim komitetem do spraw handlu.