„Atlantiady”, zawody seksualne, których zwycięzcy będą posiadać kobiety, odzwierciedlają zwierzość i upokorzenie zawodników (precyzyjny opis seksualności i sposobu reprodukcji jest typowy dla większości utopii i dystopii). Kobiety i dzieci są oddzielone od zawodników. Czytelnik ostatecznie uświadamia sobie, że „W” nie jest idealną wyspą, jaką sobie wyobrażał, lecz przeciwnie — miejscem okrutnym, nieludzkim i absurdalnym, które stanowi echo obozów zagłady — monstrualną dystopią.
Wyspa „W” i autobiografia Pereca Taka narracja, zestawiona z autobiografią autora, odgrywa istotną rolę. Pozwala ona, poprzez fikcję, wyrazić to, co niewypowiadalne: brak rodziców, absurdalność powodów, które ich mu odebrały.
Ostatnia strona książki przypomina, że fikcja wyspy „W” jest historią, którą Perec opowiadał sobie jako dziecko — historią, za pomocą której próbował wyobrazić sobie horror nazizmu, używając środków dostępnych w jego wieku: „przez lata rysowałem sportowców o sztywnych ciałach i nieludzkich twarzach”.