Jednak w miarę jak opowieść o świecie olimpijskim, dzięki odkrywanym wspomnieniom i rozwijającej się publikacji w odcinkach, stawała się coraz trudniejszym do zniesienia światem przypominającym rzeczywistość obozową, Perec zrozumiał, że epizodyczna forma mitu olimpijskiego nie była już odpowiednia, aby przezwyciężyć niepamięć. Aby kontynuować swoje dzieło pamięci, musi otoczyć tę narrację fragmentami rozbitych wspomnień, które pozostały mu z dzieciństwa. Przerywa publikację w odcinkach i włącza opowieść o świecie olimpijskim w naprzemienną strukturę z narracją autobiograficzną, w formie palimpsestu, gdzie jeden zapis powstaje dzięki innemu zapisowi, który jednocześnie się zaciera i podtrzymuje nowy .
W 1975 roku Georges Perec przekazał rękopis „W” na aukcję na rzecz La Quinzaine littéraire. Został on zakupiony przez szwedzkiego kolekcjonera, który przekazał go Królewskiej Bibliotece Szwecji..
Wyspa W: Od utopii do koszmaru Czytelnikowi nasuwa się pytanie: czy społeczeństwo opisane w fikcyjnej części książki można uznać za utopię?