Opis Okno jest dwudzielne i obejmuje cztery lancety, które Mehoffer potraktował jako jeden program, mimo że każdy lancet mieści osobną postać. Kompozycja każdego światła rozkłada się na trzy strefy: górną (symboliczną), środkową (figuralną) i dolną (cokołową, z imionami i atrybutami). Postacie ujęto pod późnogotyckimi baldachimami nawiązującymi do architektury katedry, lecz samą figurę poprowadzono już secesyjnym, ruchliwym rysunkiem.
Najistotniejszą cechą techniczną okna jest kloazonizm – mocny czarny kontur okalający jednolite pola barwne, w którym ołów i malatura konturowa pełnią funkcję rysunku. Mehoffer zastosował przede wszystkim szkło barwione w masie (szkło antyczne), modelunek czernią szklarską (Schwarzlot) oraz żółcień srebrową (Silbergelb); temperaturę barwną różnicował zależnie od stanu duchowego apostoła. Witraż wykonał fryburski warsztat Kirsch & Fleckner.
Ikonografia Od lewej przedstawiono Piotra, Jana Ewangelistę, Jakuba Większego i Andrzeja, każdego w odrębnym momencie duchowym: Piotr – po zaparciu się Chrystusa zakrywa twarz dłońmi; jego atrybuty to kogut i skrzyżowane klucze, a w tle skalny pejzaż z kopułą bazyliki św.