8 listopada 1914 w mundurze męskim pod pseudonimem Stanisław Kepisz razem z Marią Wołoszyńską, ps. Alfred Wołoszyński wstąpiła jako sanitariusz do batalionu uzupełniającego 1 pułku piechoty Legionów Polskich, a następnie oddelegowana do pomocy dr. Emilowi Bobrowskiemu przy organizacji Szpitala Legionowego w Krakowie. 25 grudnia 1914 została wcielona do 9 kompanii 2 pułku piechoty LP. Wzięła udział w kampanii karpackiej i wołyńskiej. Wyróżniła się w bitwie pod Kirlibabą i Rarańczą. Szczególnie wyróżniła się 7 listopada 1915 w boju pod Bielgowem, w trakcie którego dostała się do niewoli rosyjskiej. Była internowana w m. Ugrisz koło Moskwy, w Iwano-Wozniesieńsku i Riazaniu. „Dzięki szlachetnej opiece i interwencji dr. kpt. Wiktora Matczyńskiego i staraniem” Polskiego Komitetu Niesienia Pomocy Ofiarom Wojny w Moskwie została zaliczona „do sióstr austriackich, przeznaczonych do wymiany z rosyjskimi sanitariuszkami”. 13 czerwca 1916 wyjechała z Petersburga przez Finlandię, Szwecję, Niemcy, Czechy, Wiedeń do Krakowa. 26 lipca 1916 wróciła do pułku na froncie i wzięła udział w walkach pod Wielickiem, Rudką Miryńską i Sitowiczami. 18 października 1916 w Baranowiczach usiłowała popełnić samobójstwo. Trafiła do szpitala, a później wyjechała na urlop.