W 1870, gdy jej mąż był pastorem anglikańskim, przeszła na katolicyzm i wegetarianizm. Zamieszkawszy z rodziną (miała córkę) w pobliżu Shrewsbury, w 1872 kupiła londyńskie czasopismo The Lady's Own Paper. Jako jego właścicielka i redaktor naczelna spędzała coraz więcej czasu w stolicy, gdzie zetknęła się z problemem wiwisekcji. Aby skuteczniej z nią walczyć, postanowiła studiować medycynę i samodzielnie sprawdzić, czy doświadczenia na zwierzętach są nauce niezbędne. Ponieważ studia medyczne były wówczas w Wielkiej Brytanii dla kobiet zamknięte, wyjechała do Paryża, gdzie w 1880 uzyskała doktorat na podstawie napisanej po francusku rozprawy o wegetarianizmie. Po powrocie do Londynu otworzyła praktykę lekarską, cieszącą się powodzeniem zwłaszcza wśród kobiet.
W latach 80. XIX wieku zbliżyła się do londyńskich środowisk ezoterycznych i hermetycznych. Stała się spirytystką i teozofką, a w 1883 objęła przewodnictwo londyńskiej loży Towarzystwa Teozoficznego. Jako chrześcijańska mistyczka źle współpracowała z teozofami odwołującymi się głównie do tradycji azjatyckich i w 1884 założyła własne towarzystwo hermetyczne (), uznawane za jednego z prekursorów Hermetycznego Zakonu Złotego Brzasku. Zmarła w 1888 na gruźlicę, a pochowano ją na cmentarzu przy Kościele św.