Powtórzył się tu schemat charakterystyczny dla innych wiktoriańskich feministek i mistyczek (jak Annie Besant) – odrzucenie anglikanizmu łączyło się z oddaleniem od męża.
Z czasem rozczarowała się katolicyzmem, którego aspekty uznawała za „materialistyczne” i „bałwochwalcze”. Nie godziła się zwłaszcza z tym, że Kościół katolicki nie zajął stanowiska przeciwko wiwisekcji. Dlatego była bardzo zawiedziona, gdy w 1879 spotkała kardynała Josepha Hippolyte’a Guiberta, arcybiskupa Paryża. Gdy wręczyła mu napisany przez siebie tekst przeciwko wiwisekcji, ten odłożył go na bok, mówiąc, że przeczyta później. Doszła wówczas do wniosku, że Kościół potrzebuje zbawienia i reformy tak samo jak reszta ludzkości.
Feminizm thumb|upright|Elizabeth Garrett Anderson, pierwsza brytyjska lekarka, do której Kingsford odwoływała się w swoim eseju Mimo wątłego zdrowia Anna Kingsford już od 1867 czynnie angażowała się w walkę o prawa kobiet oraz o ich dostęp do studiów wyższych. Przeprowadzka do Londynu w 1872 pozwoliła jej zintensyfikować tę działalność. Poznała tam feministki i Barbarę Bodichon.