Adolf Bienenstock (ur. 6 marca 1888 w Tarnowie, zm. 1937 w Przemyślu lub 18 listopada 1962 w GdyniPudłocki Tomasz, Podwójne życia rozdarte traumą - Adolf Bienenstock vel Władysław Strzelecki, „Nasz Przemyśl” 2007, nr 8, s. 41) – malarz, przedstawiciel polskiego ekspresjonizmu. Nauczyciel szkolny, związany z Galicją Wschodnią.
Życiorys Urodził się 6 marca 1888 r. w Tarnowie jako syn Kelmana i Rozy z Knopfów. W latach 1907–1911 studiował u Józefa Mehoffera w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Z dniem 30 sierpnia 1911 r. został mianowany zastępcą nauczyciela w Gimnazjum Ukraińskim w Przemyślu. W 1913 r. zdał egzamin nauczycielski z rysunków przed Krakowską Komisją Egzaminacyjną. W listopadzie 1918 r. został przeniesiony do Gimnazjum w Drohobyczu, gdzie uzyskał tytuł nauczyciela rzeczywistego.
Związał się też z życiem tamtejszej inteligencji. W 1921 r. miał wspólną wystawę z Brunonem Schulzem. W 1919 r. zadebiutował na wystawie lwowskiego Koła Miłośników Sztuki Żydowskiej, wystawiając Portret dra B. Uprawiał malarstwo portretowe: Portret Żydówki, Portret poety S., Portret żony. W jego twórczości często pojawiają się wątki społeczno-egzystencjalne (Człowiek z miasta, Dziewczyna z miasta) oraz związane z historią i tradycją Żydów w Polsce – m.in. Dybuk.