Larinus scolymi – gatunek chrząszcza z rodziny ryjkowcowatych i podrodziny Lixinae. Zamieszkuje południową Europę, północną Afrykę i zachodnią część Azji. Żeruje na popłochach i karczochach.
Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1795 roku przez Johanna Friedricha Wilhelma Herbsta pod nazwą Curculio teres. Okazała się ona jednak młodszym homonimem, w związku z czym za ważny uznaje się epitet nadany w 1807 roku przez Guillaume’a-Antoine’a Oliviera w kombinacji Lixus scolymi. W tym samym roku gatunek ten niezależnie opisany został przez Johanna L.Ch.C. Gravenhorsta pod nazwą Rhynchaenus ochratus.
Pod synonimiczną, wprowadzoną w 1824 roku przez Ernsta Friedricha Germara, nazwą Larinus flavescens omawiany takson wyznaczony został przez Edmunda Reittera gatunkiem typowym podrodzaju Larinomesius.
Morfologia Chrząszcz o ciele długości od 9 do 12 mm. Oskórek jest czarny, owłosiony.
Ryjek ma prawie równoległe lub nieco rozbieżne krawędzie boczne. Na wierzchu ma podłużne żeberko pośrodkowe, a w części tylnej także dwa dodatkowe żeberka po jego bokach. Spód ryjka porośnięty jest wyprostowanymi włoskami i robi wrażenie brodatego. Czułki zwieńczone są symetrycznie zaostrzonymi buławkami.