Zmobilizowany do wojska w 1939. Fotek był więźniem niemieckich obozów dla żołnierzy szeregowych i podoficerów Stalag XXI-A w Ostrzeszowie oraz Stalag XII w Limburgu. Zwolniony z powodu inwalidztwa. W 1941 wrócił do Warszawy, na Żoliborz, gdzie jego mieszkanie służyło do spotkań konspiracyjnych RPPS. W czasie powstania warszawskiego, 2 września 1944, zginął syna Fotka, Jerzy.
Został wybrany do Rady Naczelnej PPS. Sprawował tę funkcję w latach 1945–1948, do czasu powstania PZPR. W Polskim Zjednoczonej Partii Robotniczej zasiadał w Centralnej Komisji Rewizyjnej. Zrezygnował z pełnienia funkcji, ze względu na zły stan zdrowia.
W latach 1947–1950 pracował na stanowisku I wiceprzewodniczącego Zarządu Głównego Związku Inwalidów Wojennych. Również był członkiem Związku Bojowników o Wolność i Demokrację (ZBoWiD). Od 1953 zatrudniony w Stołecznym Zarządzie Kin jako kierownik kina „Śląsk”. Do chwili przejścia na rentę dla zasłużonych w 1960, działał w egzekutywie Podstawowej Organizacji Partyjnej PZPR na stanowisku II-go sekretarza.
Zmarł 4 sierpnia 1966 w Warszawie. Został pochowany w grobie rodzinnym, wraz z żoną Eufrozyną, na Cmentarzu Powązkowskim – kwatera B2-3-17
Odznaczenia Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
Przypisy