Inny syn, Percival Golding-Bird, został duchownym w Rotherhithe.
Bird był członkiem Towarzystwa Linneuszowskiego (wybrany w 1836), Towarzystwa Geologicznego (1836) i Royal Society (1846). W 1846 roku wstąpił do nowo powstałego , które ostatecznie weszło w skład . Należał także do założonego m.in. przez Williama Sturgeona. Według historyka nauki Iwana Rhysa Morusa towarzystwo to znacznie różniło się od elitarnych instytucji naukowych i przypominało raczej cech rzemieślniczy ze skłonnością do widowiskowych pokazów. Na jego spotkaniach regularnie omawiano i demonstrowano nowe maszyny i aparaty. Bird był ponadto wolnomularzem od 1841 roku i w 1850 roku pełnił funkcję czcigodnego mistrza loży St Paul’s. Lożę opuścił w 1853 roku.
Współcześni opisywali Birda jako próżnego i skłonnego do autoreklamy, a jego silne ambicje niekiedy prowadziły do konfliktów z innymi. Brał udział w kilku głośnych sporach na łamach ówczesnych pism medycznych, w tym w sporze z firmą Pulvermachera oraz w polemice wokół rozwoju stetoskopu. Ci sami współcześni podkreślali zarazem, że poświęcał pacjentom pełną uwagę i był całkowicie oddany ich dobru. Cenili go też jako znakomitego mówcę, dobrego wykładowcę i elokwentnego polemistę. Był gorliwym chrześcijaninem i uważał, że studiowanie Biblii i modlitwa są dla studentów medycyny równie ważne jak nauka.