Wiktor Matczyński, ps. Jastrzębiec (ur. 15 października 1882 w Poznaniu, zm. 28 czerwca 1957 w Chrzanowie) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, lekarz dentysta.

Życiorys Syn Salomei Matczyńskiej z Burdajewiczów urodzony 15 października 1882 w Poznaniu, ówczesnej stolicy prowincji poznańskiej.. Ukończył studia na Uniwersytecie w Heidelbergu. W 1905 otrzymał dyplom w Odessie. Działał w „Sokole” na terenie Wielkopolski, a po przeniesieniu do Przemyśla – w Polskim Towarzystwie Gimnastycznym „Sokół” w tym mieście.

W sierpniu 1914 wstąpił do Legionów Polskich. Pełnił funkcję lekarza II batalionu 2 pułku piechoty. 25 października 1914 został mianowany podporucznikiem lekarzem, a 21 marca 1915 awansowany na porucznika lekarza. Czasowo był przydzielony do Szpitala LP w Dombó, a następnie w Felsővisó. 17 czerwca 1915 pod Rarańczą został ranny. Leczył się w Szpitalu Fortecznym nr 9 w Krakowie, a po zakończeniu leczenia wrócił do pułku na froncie. 7 listopada 1915 pod Bielgowem dostał się do niewoli rosyjskiej. Przebywał w obozach w Samarze i pod Moskwą. Opiekował się Ludwiką Daszkiewiczówną, która służyła w 2 pułku piechoty LP jako sanitariusz „Stanisław Kepisz” i razem z nim dostała się do niewoli.