Kraina Nod (hebr. , ’ereṣ-Nōḏ) – biblijna kraina leżąca na wschód od Edenu, do której udał się Kain po zabójstwie swojego brata Abela (Rdz 4,16).
Etymologia Nazwa krainy pochodzi od hebrajskiego rdzenia czasownikowego nwd (), oznaczającego „błądzić”, „tułać się” lub „drżeć”. W dosłownym tłumaczeniu Erec Nod oznacza zatem „ziemię wygnania”, „krainę tułaczki” lub „ziemię wędrowca”.
Interpretacja w teologii katolickiej W tradycji i teologii Kościoła katolickiego Kraina Nod rzadko jest interpretowana jako konkretne miejsce geograficzne. Zamiast tego ojcowie Kościoła i późniejsi teolodzy nadają jej znaczenie symboliczne i duchowe:
Symbol oddalenia od Boga i niepokoju Kluczowym elementem katolickiej egzegezy jest powiązanie nazwy krainy ze stanem duszy Kaina po popełnieniu grzechu pierworodnego bratobójstwa. Zgodnie z wyrokiem Boga, Kain miał stać się „tułaczem i zbiegiem” (Rdz 4,12). Zamieszkanie w krainie Nod (będącej grą słów ze stanem tułaczki) symbolizuje wewnętrzny niepokój, brak stabilności duchowej oraz permanentne poczucie winy, które towarzyszy człowiekowi po odwróceniu się od Stwórcy. Kierunek „na wschód od Edenu” oznacza w symbolice biblijnej dalsze oddalenie od bliskości i obecności Boga.