Struktura i motywy Egzegeci dzielą utwór na kilka wyraźnych sekcji tematycznychM. Dahood, Psalms II: 51-100 (The Anchor Bible), Garden City 1968, s. 133-152.: Teofania pustynna (ww. 2-11): Utwór otwiera formuła: „Bóg wstaje, a rozpraszają się Jego wrogowie...” (Ps 68, 2), będąca bezpośrednim nawiązaniem do zawołania Mojżesza podczas wyruszenia Arki Przymierza na pustyni (por. Lb 10,35). Bóg ukazany jest tu jako obrońca najuboższych: wdów, sierot i opuszczonych (ww. 6-7). Zwycięstwo nad królami (ww. 12-15): Ta sekcja zawiera poetyckie aluzje do epoki sędziów i walk z Kananejczykami (por. Pieśń Debory w Sędziów 5). Pojawia się tu symboliczna postać „gołębicy” (w. 14) oznaczającej naród izraelski oraz opis historycznego cudu śniegu na górze Salmon (w. 15). Wybór góry Syjon (ww. 16-19): Autor zestawia potężne, urwiste góry Baszanu (rejon Hauranu) z niepozorną górą Syjon w Jerozolimie, którą Bóg wybrał na swoją wieczną siedzibę. W wersecie 18 („Rydwanów Bożych jest tysiące tysięcy: to Pan do świątyni przybywa z Synaju”) Jahwe przedstawiony jest jako Król w otoczeniu anielskich potęg niebieskichŚw. Tomasz z Akwinu, In Psalmos Davidis expositio, Ad Psalmum LXVII.. Procesja liturgiczna (ww. 25-28): Opis obrzędowego wprowadzenia Arki Przymierza do świątyni w Jerozolimie.