Reguła Borna, także postulat Borna () – jeden z postulatów mechaniki kwantowej, który przypisuje prawdopodobieństwa wynikom pomiarów układu kwantowego. W najczęściej podawanej postaci mówi, że gęstość prawdopodobieństwa znalezienia cząstki w danym miejscu jest równa kwadratowi modułu jej funkcji falowej w tym punkcie. Reguła została sformułowana przez Maxa Borna w 1926 roku i stała się jednym z podstawowych elementów statystycznej interpretacji mechaniki kwantowej.
W formalizmie teorii kwantowej reguła Borna łączy abstrakcyjny opis stanu kwantowego z rozkładem wyników otrzymywanych w wielokrotnie powtarzanym doświadczeniu. Nie wskazuje, który wynik pojawi się w pojedynczym pomiarze, lecz określa prawdopodobieństwa wyników w serii jednakowo przygotowanych doświadczeń. Z tego powodu jest centralna zarówno w praktycznych obliczeniach kwantowych, jak i w sporach interpretacyjnych o znaczenie funkcji falowej, pomiaru i prawdopodobieństwa.