Tytuł zebrał zarówno pochwały, jak i krytykę. Do zalet zaliczano bogatą fabułę i spójność z poprzednimi częściami, głęboki system walki i rozwoju postaci, kreatywne lokacje (np. kraina Moandera, kraina Kalistes) oraz wysoki poziom trudności, który stanowił wyzwanie dla doświadczonych graczy. Wśród wad wymieniano przestarzały silnik graficzny – gra wyglądała bardziej jak produkcja z ery 8-bitowej niż 16-bitowej. Krytykowano także brak „Dungeon Mastera” – gra nie oferowała podpowiedzi przed trudnymi bitwami, zmuszając graczy do „save scummingu” (częstego zapisywania i wczytywania stanów gry). Innym problemem była niespójna gospodarka – przedmioty i złoto traciły na wartości w miarę postępu, a gracze musieli rezygnować z ekwipunku przy przejściu między wymiarami. Największe kontrowersje wzbudził ekstremalnie trudny finał – ostatnie bitwy były nieproporcjonalnie trudne, wymagając od graczy cheatowania (np. manipulowania statystykami postaci na początku gry) lub grindowania do maksymalnych poziomów (40).
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Pools of Darkness · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.