Albert Francis Birch (ur. 22 sierpnia 1903 w Waszyngtonie, zm. 30 stycznia 1992 w Cambridge) – amerykański geofizyk i specjalista , profesor Uniwersytetu Harvarda, uważany za jednego z twórców geofizyki Ziemi stałej. W czasie II wojny światowej pracował przy projekcie Manhattan, m.in. przy konstrukcji bomby jądrowej Little Boy. Do jego najważniejszych wyników należą , interpretacja składu płaszcza i jądra Ziemi oraz zależność prędkości fal podłużnych (P) od gęstości skał, znana jako .
Młodość i edukacja Birch pochodził z Waszyngtonu. Po ukończeniu miejscowych szkół rozpoczął w 1920 roku studia na Harvardzie, gdzie uzyskał stopień Bachelor of Science z elektrotechniki. Po dwóch latach pracy (1924–1926) w New York Telephone Company otrzymał stypendium American Field Service i wyjechał do Strasburga, gdzie pracował w Institut de Physique pod kierunkiem . W tym okresie publikował prace o właściwościach magnetycznych związków chemicznych.
Po powrocie do Stanów Zjednoczonych podjął doktorat z fizyki pod kierunkiem Percy’ego Bridgmana. W rozprawie zajmował się punktem krytycznym rtęci. Wyniki opublikował w 1932 roku w „Physical Review”.