Rozdział I: Postanowienia ogólne (Art. 1–5): definiuje cel ustawy, zasady ochrony oraz kluczowe pojęcia. Za mniejszość narodową (Art. 2) uznaje się grupę obywateli Litwy o odmiennej tożsamość narodowej, mających długotrwałe i trwałe związki z Republiką Litewską. Art. 4 gwarantuje wolność wyboru przynależności do mniejszości bez przymusu jej ujawniania, z kolei Art. 5 konstytuuje status „mniejszości historycznych” (grupy zagrożone wyginięciem, niemające własnej ojczyzny), zapewniając im publiczne finansowanie ochrony tożsamości z budżetu państwa i samorządów takich społeczności jak Romowie, Tatarzy czy Karaimi. Rozdział II: Używanie języków mniejszości narodowych (Art. 6): gwarantuje prawo do swobodnego, prywatnego i publicznego używania języka mniejszości (w mowie i piśmie), zaznaczając jednocześnie konieczność bezwzględnego przestrzegania przepisów regulujących język państwowy. Rozdział III: Edukacja mniejszości narodowych (Art. 7–8): zabezpiecza prawo do edukacji w języku mniejszości lub samego języka w szkołach ogólnokształcących i nieformalnych. Pełne gwarancje organizacji procesu dydaktycznego powiązano z umowami międzynarodowymi z państwami UE, co ogranicza te zapisy głównie do oficjalnych języków Unii Europejskiej. Art. 8 wprowadza wymóg zapewnienia reprezentacji mniejszości w Radzie ds.