Stoki te są porośnięte głównie przez zbiorowiska łąkowe i zarosła, co ogranicza procesy erozji powierzchniowej.
W południowej części obszaru podłoże tworzą gliny i piaski deluwialne, natomiast wyżej położone partie środkowe i północne budują gliny zwietrzelinowe oraz rumosze skalne rozwinięte na piaskowcach wapnistych. Na wierzchowinie Wzgórza Dwóch Dębów spotykane są niewielkie okruchy tych skał.
Na zachód od najwyższego punktu znajduje się oddzielone przełęczą (~246 m n.p.m.) wzgórze o wysokości 248,9 m n.p.m., którego grzbiet obniża się ku dolinie potoku Rakówki. Kolejna przełęcz (~225 m n.p.m.) oddziela zespół wzgórz od wzniesienia Popek (243,95 m n.p.m.) oraz wzgórza o wysokości 234,9 m n.p.m. Najniżej położone tereny znajdują się w południowo-zachodniej części obszaru i osiągają wysokość ok. 215 m n.p.m.
Południowe stoki Wzgórza Dwóch Dębów należą do jednych z najlepszych punktów widokowych miasta. Rozciąga się z nich panorama miasta wraz z osiedlami położonymi w rejonie ulic 10 Dywizji, Legionów i Fryderyka Chopina. Przy dobrej widoczności w kierunku południowym widoczne jest pasmo Karkonoszy wraz ze szczytami Śnieżki i Szrenicy oraz grzbiety Gór Izerskich.