Louisa Lipsetta, przyszłego dowódcę kanadyjskiej 3 Dywizji Piechoty, i uzyskał kwalifikacje w marcu 1914 roku.
Currie desperacko pragnął uniknąć osobistego bankructwa, które skutkowałoby utratą pozycji społecznej i zmusiłoby go do rezygnacji ze stanowiska. 31 lipca 1914 roku otrzymał 10 833 dolarów kanadyjskich i 34 centy (równowartość obecnych 296 472 dolarów) od Departamentu Milicji na zakup nowych mundurów. Zamiast przeznaczyć te środki na opłacenie wykonawcy, firmy Moore, Taggart and Co szyjącej mundury pułkowe, Currie przywłaszczył je na spłatę swoich osobistych długów. Honorowy pułkownik 50 Pułku, William Coy, obiecał wesprzeć pułk kwotą 35 000 dolarów, a Currie planował przeznaczyć te środki na opłacenie dostawcy mundurów. Niestety dla Curriego, Coy nie wywiązał się ze swojego zobowiązania finansowego wobec pułku, co potencjalnie ujawniło jego malwersacje finansowe.