kulach o promieniu parametr najlepiej ograniczany przez słabe soczewkowanie
Widmo liniowe, funkcja transferu i wzrost struktur Liniowe widmo mocy rozkłada się zwykle na trzy czynniki: widmo pierwotne, funkcję transferu i czynnik wzrostu. Pierwotne zaburzenia opisuje się potęgowym widmem z indeksem spektralnym bliskim jedności. Bezwymiarowe widmo zaburzeń krzywizny zapisuje się z wykładnikiem tak że wartość odpowiada widmu niezależnemu od skali Harrisona–Zeldowicza. Po przeniesieniu na materię liniowe widmo mocy na największych skalach zachowuje się jak . Przetworzenie tych zaburzeń przez epokę promieniowania i rekombinację opisuje funkcja transferu która tłumi małe skale względem dużych, a jej dokładny kształt zależy od zawartości barionów i ciemnej materii.
Późniejszy, liniowy wzrost zaburzeń ujmuje czynnik wzrostu w reżimie liniowym niezależny od skali. Dzięki temu widmo mocy w epoce o przesunięciu ku czerwieni zapisuje się jako a jego amplituda rośnie z czasem proporcjonalnie do .