Pochodzenie kształtu widma W modelach opartych na kosmicznej inflacji pierwotne zaburzenia krzywizny są w przybliżeniu prawie skalowo niezmiennicze. Później ich ewolucję zmieniały procesy zachodzące przed i po rekombinacji. Najważniejsze z nich to przejście od dominacji promieniowania do dominacji materii, sprzężenie barionów z fotonami, swobodne strumieniowanie cząstek relatywistycznych oraz grawitacyjny wzrost zaburzeń po uwolnieniu mikrofalowego promieniowania tła.
Dla bardzo dużych skal kształt widma zachowuje informację o pierwotnym rozkładzie fluktuacji. Na mniejszych skalach widmo jest tłumione względem prostego prawa potęgowego, ponieważ zaburzenia wchodzące do horyzontu podczas dominacji promieniowania nie mogły rosnąć tak efektywnie jak późniejsze zaburzenia w epoce dominacji materii. Położenie przełamania widma jest związane m.in. z gęstością materii i wartością stałej Hubble’a.
Dodatkowe, skalowo zależne tłumienie na małych skalach mogą wprowadzać masywne neutrina. Po odłączeniu od plazmy relatywistyczne neutrina swobodnie strumieniują, przez co nie wzmacniają skupiania materii na skalach mniejszych od ich charakterystycznej długości strumieniowania.