Nekropolia miała charakter dwutarasowy. Starsza część znajdowała się od strony ul. Lęborskiej i była położona nieco wyżej. Na cmentarz prowadziła od północy ceglana, neogotycka brama. W przedniej wschodniej kwaterze znajdowała się neogotycka kaplica przedpogrzebowa. Kaplica została wzniesiona w 1893 roku z czerwonej cegły i służyła jako dom pogrzebowy oraz kostnica.
Cmentarzem zarządzała ewangelicka Rada Kościelna. W 1915 roku opublikowano ordynację cmentarną regulującą funkcjonowanie nekropolii. Pochówek mógł odbyć się za wiedzą i zgodą pastora albo dozorcy cmentarza, a uroczystość pogrzebową prowadził pastor. Dozorca prowadził rejestry pochowanych, obejmujące m.in. imię i nazwisko zmarłego, datę śmierci i pogrzebu oraz numer grobu.
Kwatery wojenne W czasie I wojny światowej w tylnej części cmentarza urządzono kwaterę poległych żołnierzy. Po zakończeniu wojny ustawiono tam głaz narzutowy z napisem „1914–1918”.
W latach 1942–1943, od strony ul. Strzeleckiej, urządzono na terenie cmentarza miejsce pochówku żołnierzy Wehrmachtu. Według Kurpiewskiego w 2002 roku szczątki 316 żołnierzy niemieckich przeniesiono z Wejherowa na niemiecki cmentarz wojenny w Glinnej.