W latach 50. wyniki Avery’ego stały się częścią szerszej zmiany poglądów na naturę genu. Erwin Chargaff pokazał, że skład zasad DNA różni się między gatunkami, a zarazem jest stały w różnych tkankach tego samego organizmu, co czyniło go charakterystycznym dla gatunku i podważało prostą hipotezę tetranukleotydową. Dwa lata później eksperyment Hersheya-Chase wykazał, że podczas infekcji bakteriofagiem do komórki bakteryjnej wnika przede wszystkim DNA, a nie białko. W tym okresie coraz częściej opisywano dziedziczność bakterii i organizmów wyższych tym samym językiem molekularnym. Maurice Wilkins wspominał, że doświadczenie Avery’ego odegrało istotną rolę w skłonieniu jego oraz , kierownika wydziału fizyki w King’s College London, do kontynuowania rentgenowskich badań struktury DNA. Wiosną 1951 roku Wilkins zaszczepił zainteresowanie tymi badaniami u Jamesa Watsona.