Do czasu reformacji kościół należał do arcybiskupstwa Lund. W 1877 roku do północnej strony kościoła dostawiono przybudówkę otwierającą się bezpośrednio na nawę. Pierwotna wieża, północna ściana nawy i kruchta zostały zburzone w 1886 roku. Nawę przedłużono wówczas o 3 metry w kierunku zachodnim. Dobudowano też nową wieżę, która od tamtej pory służy jako wejście, przez co kruchta stała się zbędna. Apsyda jest niezwykle bogato zdobiona na zewnątrz pilastrami, fryzem łukowym i ozdobną niszą z kolumną. Dach wieży pokryty jest łupkiem, nawy i prezbiterium czerwoną dachówką, zaś apsyda ma dach blaszany.
Dwupiętrowa, wolnostojąca dzwonnica, pochodząca z drugiej połowy XVI wieku, jest prawdopodobnie najstarszą dzwonnicą na Bornholmie. Dolna kondygnacja jest kamienna i ma sklepienie kolebkowe. Kondygnacja górna jest konstrukcji szkieletowej. W przeciwieństwie do innych dzwonnic na Bornholmie, posiada tylko jedno wejście i dlatego nigdy nie służyła jako brama na cmentarz. Dzwonnica nie spełnia swego głównego zadania, ponieważ oba dzwony od 1886 roku wiszą w nowej wieży. Jeden odlany został w 1580 roku przez Matthiasa Bennincka z Lubeki i ma średnicę 1 metra. Drugi, o średnicy 67 centymetrów, jest dziełem Felixa Fuchsa z Kopenhagi, a powstał w 1631 roku.