Istnieje również przekład na język greki koine znany jako Septuaginta, sporządzony w ostatnich kilku wiekach p.n.e. Do zachowanych starożytnych rękopisów Septuaginty należą Kodeks Watykański (B; B; IV wiek) i Kodeks Aleksandryjski (A; A; V wiek).Całość Drugiej Księgi Królewskiej jest nieobecna w zachowanym Kodeksie Synajskim. Istniejący palimpsest AqBurkitt zawiera wersety 11–27 w języku greckim koine przetłumaczone przez Akwilę z Synopy mniej więcej we wczesnym lub środkowym II wieku n.e.
Odniesienia do innych ksiąg biblijnych 2 Krl 23,1–3: 2 Krn 34,29–33 2 Krl 23,4–20: 1 Krl 13,1–10; 2 Krn 34,3–7 2 Krl 23,21–27: 2 Krn 35,1–19 2 Krl 23,28–30: 2 Krn 35,20–24 2 Krl 23,31–35: 2 Krn 36,1–4 2 Krl 23,36–37: 2 Krn 36,5–8
Analiza W końcowych partiach 2 Księgi Królewskiej (2 Krl 11–20 oraz 2 Krl 21–25) można zaobserwować równoległą strukturę narracyjną:
A. Atalia, córka Achaba, morduje ród królewski (2 Krl 11,1) B. Panowanie Joasza (2 Krl 11–12) C. Szybka sekwencja królów Izraela i Judy (2 Krl 13–16) D. Upadek Samarii (2 Krl 17) E. Odrodzenie Judy za Ezechiasza (2 Krl 18–20) A'. Manasses, król podobny do Achaba, promuje bałwochwalstwo i morduje niewinnych (2 Krl 21) B'. Panowanie Jozjasza (2 Krl 22–23) C'. Szybka sekwencja królów Judy (2 Krl 24) D'. Upadek Jerozolimy (2 Krl 25) E'.