Dzieli ona cykl życia urządzenia na trzy fazy:
Okres docierania (wczesnych uszkodzeń): Wysoka, ale malejąca intensywność awarii, wynikająca z wad fabrycznych i błędów montażowych. Okres normalnej eksploatacji (uszkodzeń losowych): Niski i stały poziom intensywności uszkodzeń, gdzie awarie mają charakter czysto losowy. Okres starzenia się (zużycia): Gwałtownie rosnąca intensywność uszkodzeń wywołana fizycznym zużyciem materiałów, korozją czy zmęczeniem komponentów.
Struktury niezawodnościowe systemów Systemy techniczne składają się z wielu elementów. Ich wypadkowa niezawodność zależy od sposobu ich połączenia w strukturze niezawodnościowej (która nie zawsze pokrywa się ze schematem funkcjonalnym czy elektrycznym):
Połączenie szeregowe System działa tylko wtedy, gdy sprawne są wszystkie jego elementy. Awaria jednego komponentu powoduje awarię całego układu. Niezawodność takiego systemu jest zawsze niższa niż niezawodność najsłabszego elementu i wyraża się wzorem:
Połączenie równoległe (rezerwowanie) System działa, jeśli sprawny jest co najmniej jeden z jego elementów. Uszkodzenie pojedynczego komponentu nie przerywa pracy układu (tzw. redundancja).