W wyniku III rozbioru Rzeczypospolitej w 1795 r. miejscowość znalazła się w granicach Imperium Rosyjskiego, w powiecie lidzkim guberni wileńskiej. Po likwidacji obrządku unickiego cerkiew w Murowance została włączona w struktury Cerkwi prawosławnej.
W 1905 r. we dworze w Murowance (wołost Lebioda) mieszkało 18 ludzi (10 mężczyzn, 8 kobiet).
Cerkiew i jej otoczenie bardzo ucierpiały podczas I wojny światowej, kiedy do Moskwy wywieziono kosztowności, a w świątyni przetrzymywano jeńców wojennych i magazynowano żywność.
W dwudziestoleciu międzywojennym Murowanka leżała w Rzeczpospolitej Polskiej, w gminie Lebioda Wielka, która należała początkowo do powiatu lidzkiego województwa nowogródzkiego, od 29 maja 1929 r. – do nowo utworzonego powiatu szczuczyńskiego. Według spisu powszechnego z 1921 r. Murowanka była kolonią liczącą 4 domy mieszkalne, w których mieszkały 24 osoby: 13 mężczyzn, 11 kobiet. 9 deklarowało się jako rzymscy katolicy i Polacy, a 19 jako prawosławni i Białorusini.
W tym okresie, w 1928 r., Cerkiew Narodzenia Matki Bożej w Murowance została zamieniona na kościół rzymskokatolicki w dekanacie lidzkim archidiecezji wileńskiej.
W 1933 r.