Oglądane od strony brzusznej podniebienie zdaje się płaskie. Za zębami jest ono krótkie i zbiega się. Nie występuje kolec podniebienny obserwowany choćby u bezogońców. Grzebień sfenoidalny jest krótki. Szerokie jest natomiast ectotympanicum, zwłaszcza w kierunku przednim, a od wewnątrz odgradza je wstęgowate entotympanicum. Występuje od 15 do 16 grzbietów podniebiennych, z których niektóre przednie i wszystkie tylne przerywają się pośrodkowo.
Dobrze zbudowana kość zębowa ma opadające spojenie przechodzące w wypukły brzeg brzuszny. Odchodzi od niej ostro wyrostek dziobiasty kierujący się prawie pionowo, kończący się zaokrągleniem. Dobrze wykształcony jest też kłykieć leżący poniżej linii zębodołowej. Korpulentny kąt ma zaznaczony brzeg.
Wszystkie dajakoloty mają ten sam wzór zębowy. Obejmuje on w połówce szczęki dwa siekacze, jeden kieł, dwa przedtrzonowce i pojedynczy ząb trzonowy, którym w połówce żuchwy odpowiadają dwa siekacze, jeden kieł, trzy przedtrzonowce i dwa trzonowce. W sumie daje to 28 zębów. U dajakolota filipińskiego siekacze górne są niewielkie i ściśnięte, dłuższy jest ten przyśrodkowy. Za siekaczem drugim znajduje się prosty kieł o dobrze rozwiniętym pionowym grzbiecie na powierzchni przednio-przyśrodkowej. Cechuje on się również dobrze zaznaczoną obręczą i guzkiem podstawnym tylno-bocznym.