Granica między transportem osobistym, współdzielonym i zbiorowym nie zawsze jest jednoznaczna. ITF odróżnia aktywną mobilność, obejmującą m.in. chodzenie, jazdę rowerem, współdzielenie hulajnóg i rowerów, od transportu publicznego oraz od mobilności współdzielonej, obejmującej taksówki, ridesharing i taxi-busy. Oznacza to, że część usług dostępnych publicznie, takich jak taksówka albo przejazd zamawiany przez aplikację, może być traktowana jako publicznie regulowana usługa przewozu osób, ale niekoniecznie jako transport zbiorowy w ścisłym sensie.
Transport zbiorowy publiczny i niepubliczny thumb|Autobus wahadłowy dla pracowników jako przykład transportu zbiorowego dostępnego dla określonej grupy użytkowników.
Publiczny transport zbiorowy jest dostępny dla ogółu pasażerów albo dla publicznie określonej kategorii pasażerów i jest wykonywany regularnie po linii, liniach albo sieci komunikacyjnej. W prawie polskim warunkami definicyjnymi są powszechna dostępność, regularność, wykonywanie przewozu w określonych odstępach czasu oraz powiązanie z określoną linią komunikacyjną, liniami komunikacyjnymi albo siecią komunikacyjną.