3 stycznia 1951 roku weszła w życie uchwała nr 2 Prezydium Rządu w sprawie kontynuowania akcji robót rozbiórkowych. Dokument ten de facto sankcjonował masowe wyburzenia i dawał zielone światło przedsiębiorstwom rozbiórkowym do masowego i bezwzględnego pozyskiwania cegieł z całych, często nienaruszonych obiektów na terenie Ziem Odzyskanych (Śląsk, Pomorze, Warmia i Mazury). W uchwale nr 3 tego samego organu ustalono roczny plan, w którym określano sztywne normy dostaw odzyskanej cegły, które poszczególne województwa i miasta musiały obowiązkowo dostarczyć do stolicy na realizację flagowych budów socrealizmu. Według uchwały akcja miała być prowadzona przez Pełnomocnika Akcji Robót Rozbiórkowych, którego zobowiązano do dostarczenia w okresie od 1 stycznia 1951 do 31 grudnia 1951 roku 500 milionów sztuk cegły.