W czerwcu 1941 roku 76 Dywizja Piechoty wchodziła w skład niemieckich wojsk atakujących Związek Radziecki. Dowodzenie nad całą 76 Dywizją Piechoty Carl Rodenburg objął 26 stycznia 1942 roku, zastępując generała Maximiliana de Angelisa. Dywizja wchodziła w skład IV Korpusu Armijnego, który w ramach 6 Armii Friedricha Paulusa wziął udział w bitwie stalingradzkiej. W kwietniu ówczesny dowódca IV KA, Viktor von Schwedler ocenił Rodenburga w następujący sposób: „Przejął dowództwo nad dywizją toczącą najcięższe walki. Wykazał się jako bardzo rozważny, energiczny, niestrudzony i odważny dowódca, który opanował wiele kryzysowych sytuacji. Bardzo dobry instruktor, bardzo troskliwy, wymaga wiele od żołnierzy, ale także od siebie samego. Ocena: Bardzo dobrze wywiązuje się ze swoich obowiązków”, pozytywną ocenę potwierdził generał Hermann Hoth, dowódca 17 Armii. Za osiągnięcia dowódcze podczas ofensywy nad Wołgą 8 października 1942 r. został odznaczony Krzyżem Rycerskim Krzyża Żelaznego. Jego dywizja utrzymała kluczowe pozycje na płaskowyżu na południe od Kotłubaniu i zdołała odeprzeć wszystkie ataki Armii Czerwonej. mały|313x313px|Grupa niemieckich generałów pojmanych pod Stalingradem.