Zhang odrzucił posadę w tworzącym się i zamiast tego wszedł do grona pierwszych dwudziestu pięciu studentów sponsorowanych przez Kuomintang (partię będącą następczynią Tongmenghui), którzy mieli wyjechać za granicę w celu kontynuowania nauki. Sinolog Charles Leary przypuszcza, że udział w programie Zhang zawdzięczał wstawiennictwu innego rewolucjonisty, Cai Yuanpeia.

Zhang zapisał się początkowo na Uniwersytet Paryski. Próbował studiować medycynę i stosunki międzynarodowe, ostatecznie jednak wyspecjalizował się w filozofii społecznej. W 1914 roku wydział humanistyczny uczelni przyznał mu dyplom z filozofii. Z powodu wybuchu I wojny światowej i zagrożenia, jakie armia niemiecka stwarzała dla Paryża, przeniósł się na południe Francji, by kontynuować studia filozoficzne na Uniwersytecie w Lyonie. Pogłębił tam studia nad pracami Rousseau oraz socjologa Émile’a Durkheima. Zafascynowany Rousseau, Zhang napisał rozprawę doktorską poświęconą pedagogice tego filozofa, której promotorem był pedagog Charles Chabot. Doktorat uzyskał w kwietniu 1919 roku. Spośród dwudziestu pięciu członków jego rocznika studentów zagranicznych stopień doktorski otrzymali tylko Zhang i .